تبليغاتX
دل نوشته ها
 

            خسته ام از سال ها سرگردانی دل و

 

                                               پرسه زدن های گاه و بی گاه اندیشه

 

                   در کوچه پس کوچه های خاطرات

 

                                          خاطره طلوع بی تو بودن و

 

           غروب حسرت زده از درد جانکاه عشق

 

                                                        ششیشه ها را نظاره کن

 

                       که چگونه از آهی این چنین، بخار به تن گرفته اند

 

          و تصویری ساخته اند مات ، از پیکرم

 

                                            که بی جان در کنج بسترخویش آرمیده 

 

          این مرده جان تنها نیازمند فاتحه ای بود

 

                                                     که آن هم در نفس های آخر دریغ شد!!!

 

                                                                        ( ۸۶/۱۰/۱۹ )

                                           

+ نوشته شده در  دوشنبه دوم اردیبهشت 1387ساعت 19:27  توسط ندا  | 

 

HAPPY  NEW YEAR

البته با تاخیر یکی دو روزه

 

MXMXMXMXMXMXMXMXMXMXMXMXMXMXMX

 

نفس هایت را عمیق تر بکش

و بوی بهار که به مشامت رسید تا انتها سر بکش

ولی یادت باشد که یک نفس هم برای ما کنار بگذاری

                                               (۸۶/۱۲/۷)

 

 

دیوارها را به میمنت نفس های اهوراییت ریسه باران اقاقیا میکنم

و درختان را شکوفه باران لحظه های حضور.

دیری است دست هایم به قنوت و لب هایم به ذکر

چشم هایم به بیکرانه‌‌ُ یگانه سایبان دلم

و پاهایم سجده گوی قدم هایت

ثانیه ثانیه را هجی می کند در انتظار بلوغ.

بهارا !!!  بلوغ سبز عاشقی مبارکت باد

                                                                    (۸۶/۱۲/۱۹)

+ نوشته شده در  جمعه دوم فروردین 1387ساعت 19:2  توسط ندا  | 

سكوت مث يه واژه غريبه

خجالتي٬ سر به زير و نجيبه

تو اين هياهوي بزن در برو

سكوت مي گه بشين يه جا سر برو

سكوت اگه باشه همه مي دونن

بايد بشينن و كتاب بخونن

ايني كه گفتم واسه اهل علمه

نه واسه آشپزي كه پخته دلمه

سكوت توي ترانه باز مي تونه

بمونه از تنهايياش بخونه

سكوته و يه عالمه دل پُر

سكوته و يه دنيا گوهر و دُر

سكوت٬ تهِ تهِ يه حرف نابه

حرف صدايي كه هميشه خوابه

وقتي رسيدي ته خط عزيز جون

نگه دارش زبونتو با دندون

يه وخ ندي بندو به آب بد بشه

يه سِيلي از رو سرمون رد بشه

نذار زبونه كار بده به دستت

‌‌‌( با لحن تحسين ) جلوشو توگرفتي٬ ناز شستت

صد آفرين به اون سكوت نازت

به اون نگاهاي ترانه سازت

                                                       ( ۱ / ۱۲ / ۸۶ )

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه یکم اسفند 1386ساعت 10:21  توسط ندا  | 

 

می بینی دست هایم را که چگونه قنوت خواهش دست هایت شده اند

و چشم هایم را که پرسه زن کوچه نگاه های

دریغت گشته اند

در این تنهایی مدام٬ غنوده ام در خود

و یادگار مونس ثانیه های از خود رها شدن تنها نمی گذارد

مرا با خویشتن خویش

آنگاه که طلوعت را در غروب تن می جویم

آنی مجال رؤیت حضور می دهی؟؟

                                                     ( ۸۶/۱۰/۱۸)

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و سوم بهمن 1386ساعت 8:39  توسط ندا  | 

 

دوباره بارون و دوباره برفه

سر زبونا باز دوباره حرفه

مسافره بازم لب خیابون

منتظر یه تاکسی مونده ویلون

مسافر٬ این وسط فراوون شده

نرخ کرایه تاکسی ارزون شده؟؟؟!!!!!!

دوباره پا تا زانو خیس آبه

دوباره حال این بابا خرابه

سوار ماشین که می شه بیچاره

جلوی سرماش٬ یارو کم می یاره

مسیر ده دقیقه رو با تاکسی

دو ساعته می ره با نرخ آژانسی

خیابونا بازم شلوغ پلوغه

دور و ورش همش صدای بوقه

کلافس از این همه هر کی هر کی

مدام زیر لبش می گه یه حرفی

می گه خدایا این بلا رو بردار

از سرمون هول و ولا رو بردار

بذار با خاطر خیال و راحت

برم خونه پیش زنم سلامت

خلاصه با هزار و صد تا زحمت

رفت و رسیدش خونه پیش عصمت

دید زن و بچه هاش شدن مچاله

آخه بدون گاز جونم محاله

دستاشو بردش بالا از دل و جون

گفت به خدا که شکرت آخه قربون

بلای اولو گرفتی از من

بلای دیگه ای گذاشتی دامن؟؟؟؟؟!!!!!!!

                                                                            ( ۸۶/۹/۳ )

+ نوشته شده در  یکشنبه هفتم بهمن 1386ساعت 9:23  توسط ندا  | 

 

 اهل عشق آبادم

 کسب و کارم عشق است

 غنچه رز دم خانه مان را می بویم با تمام نفسم

 به چناری که میان قفس باغچه خانه خود ساخته ام

 تکیه می دهم و چشم می دوزم به گذر ابر های دوان بر بالای سرم

 لانه ای می بینم

 بر یکی شاخه همی ساخته آن لک لک پیر

 و غذا می آرد بهر گنجشگکان رؤیاییش

 هر کجا را که نگاه اندازی

 پر ز الطاف خداوند کریم است

 از آن کوه دماوند

 به آن دشت سراسر پر زنبق...

 و به آن لاله روییده میان تن پر خون شهیدان

 و به آن کوله پر خاک و

 لب تشنه سجاده کارون سوگند

 که پس قامت این سرو بلند

 سبزه ای روییده است

 که نه آنقدر تناور٬ بلکه

 به ظرافت و به زیبایی یک سبزه عاشق

 وسط این همه احساس

 قدش راست نموده

 و به سهم خود از این چله خون می نگرد................

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه چهارم بهمن 1386ساعت 9:44  توسط ندا  | 

 

  صدای نفس نفس قدم هایم ٬ صدای ضجه برگ های رنگ باخته از هول

 سایش تن با نفس گام ها.

  چه بی گناه می شکنند و چه غریبانه باز می گردند به سر آغاز خود٬

نیستی.........!!!!

 

  کدامین دست افسار برگ ها به دست گرفته که اینسان تن نمورشان

 چونان گردبادی لرزه بر اندام درختان می اندازد؟؟!!!

   کدامین حادثه برگ ها را به رقص مرگ دعوت می کند؟!!!

  بگذار در این سور چرانی اجساد٬ تنها نظاره گر باشیم..............!!!!!!!!

                                                                                               ( پاییز ۸۶ )

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و هفتم دی 1386ساعت 9:29  توسط ندا  | 

 

اگه که غم روی دلت نشسته

یا که کسی باز دلتو شکسته

اگه که شادی تودلت زیاده

گیجی از این معادلات ساده

اگه که قنبرک زدی یه گوشه

یا که دلت قد یه لونه موشه

اگه می خوای داد بزنی نمی شه

دنیا رو فریاد بزنی نمی شه

تحرک ترانه چاره سازه

روح و دل آدمو خوب می سازه

یه وخ ترانه ای صدا نداره

ولی حسابی اشکو در می یاره

یا که یه وختا بس که شوخ و شنگه

فک می کنی ترانهِ قشنگه

با این همه تحرک اضافه

نگی تموت شعرمون گزافه؟؟

ترانمون راست و درست و میزون

واسه دل مشتری کردیم ارزون

                                                                          (۶/۹/۸۶)

+ نوشته شده در  دوشنبه دهم دی 1386ساعت 9:22  توسط ندا  | 

 

دنیا چه سخت انتقام می گیرد.

انتقام نکرده ها را.

چه زود رنگ می بازند عشق ها و چه زود فراموش می شوند دوستی ها.

چه بی گناه آماج حملات زبان می شویم و چه بی رحمانه طرد می کنندمان!!

چه ناجوانمردانه دور انداخته می شویم و چه بی احساس لگدمال غرور.

دلم گرفته است!!!!!!

دلم گرفته است از این همه ناباوری٬ از این همه خواهش روح و بی اعتنایی تن.

دلم یک بغل فریاد می خواهد...........

آهای آدمها !!!! من هستم !!!

زیر نگاه های سنگینتان. زیر قدم های آهنین سکوت.در لابه لای حرف های نگفته.

در واژه واژه انتظار........

من هستم!!! آهای آدمها............!!!!!

                                                     ( ۸۶/۹/۱۸ )

سکوت

توی تموم لحظه های بودن

سکوت واژه ها پر از تمناس

تک تک این ستاره های امشب

چشمکاشون رو به خدا تا فرداس

می خوام تو چشمای نجیب وپاکت

نفس کشیدنو یادم بیارم

تو آسمون تا همیشه آبی

نفس نفس با ابرا باز ببارم

بذار تو حس سبز باوفایی

بخونم از تو یک غزل دوباره

بذار که حس کنم هوامو داری

پیشم می مونی تا ابد ستاره ؟؟؟

                                                      پاییز ۸۶

 

+ نوشته شده در  سه شنبه بیستم آذر 1386ساعت 12:23  توسط ندا  | 

 

 تسنیم امسالم تموم شد.

  دیگه صدای هَل اَ تی رو صبح و شب تو رادیو و تلویزیون نمی شنویم.

     نمی دونم شاید امسالم قسمتمون نبود بریم خونه خدا..........

        ولی مبارک برنده هایی باشه که طلبیده شدن. آخه دو تا از برنده ها

            دوستای خودم بودن.

              مائده بنابی   ----------    مرضیه توکلی 

     خدا خیلی دوسشون داشت . ولی عیب نداره ان شاءا... سال دیگه.

                                                                     

  بیاین از همین امسال واسه تسنیم سال بعد آماده بشیم تا دیگه حسرت

  یه همچین لحظه هایی رو نخوریم.راستی دعا واسه همدیگه یادمون نره.

  به این امید که سال دیگه هممون مسافر خونه خدا باشیم..........آمین.

 

   بچسب به دنیای خودت دو دستی

بهم بگو فک می کنی کی هستی

یه عمری جمع کردی رو هم به سختی

بپا نگیرنش ازت یه وختی

تو چند سالی که دنیا رو چشیدی

خدا وکیلی با وفایی دیدی؟؟

با وعده هایی که بهت رسیده

با سلسبیل و سندس ندیده

با اون شرابی که اصیل و نابه

فک نکنی تمامشون سرابه

به جون تو خدا دروغ نگفته

خدای ما هر چی که راسته٬ گفته

اگه می خوای ببینی نعمتاشو

حس بکنی گرمای اون نگاشو

رها کن این دنیا رو با بلاهاش

نشو اسیر زرق و برق و چاهاش

بیا و بندگی رو بندگی کن

بیا و زندگی رو زندگی کن

                                                      (۸۶/۸/۱۴)

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه پنجم آذر 1386ساعت 9:22  توسط ندا  |