می بینی دست هایم را که چگونه قنوت خواهش دست هایت شده اند

و چشم هایم را که پرسه زن کوچه نگاه های

دریغت گشته اند

در این تنهایی مدام٬ غنوده ام در خود

و یادگار مونس ثانیه های از خود رها شدن تنها نمی گذارد

مرا با خویشتن خویش

آنگاه که طلوعت را در غروب تن می جویم

آنی مجال رؤیت حضور می دهی؟؟

                                                     ( ۸۶/۱۰/۱۸)